Masquerades Reviews
Punx.nl
Toen ik een aantal jaartjes terug, in een vlaag van verstandsverbijstering,
Dare To Let It Go van Antcow op de kop tikte had ik me nooit kunnen voorstellen
dat ik deze gasten ooit op een label van een van mijn beste maten zou terugvinden.
Om maar te zwijgen over het idee dat ik ooit uit vrije wil naar die band zou
gaan luisteren (zoals ik nu veelvuldig doe).
Ja, beste lezers, de progressie die deze band heeft doorgemaakt sinds de naamswitch
is enorm. Want waar de schijf van Antcow al jaren geleden is geprolongeerd
tot onderzetter zijn Dreaming, Not Dying en Truckstop Armageddon platen die
ik met veel plezier opzet.
Eigenlijk is er sinds de oprichting van On Fire op vrijwel ieder gebied een
flinke stap vooruitgang geboekt. De samenzang is beter, de geile Maiden riedeltjes
zijn geiler, de teksten zijn scherper, de opnamens zijn moddertje vet, het
artwork is subliem etc. etc. On Fire klinkt anno 2008 als een soort Brabantse
versie van Comeback Kid met twee zangers. En mocht je geen CBK liefhebber
zijn mag je ook ‘getalenteerde H2o met metalgitaren’ of ‘betere
versie van Verse’ invullen in de laatstgenoemde zin.
En laat je vooral niet afschrikken door het gebruik van twee zangers, want
waar menig band heeft gefaald werkt deze combi meer dan uitstekend voor dit
melodieuze old school hardcore gezelschap. Alleen jammer dat er nagenoeg geen
Stuck Mojo invloeden zijn te bekennen, maar ondanks dat is Masquerades toch
nog een topplaatje geworden! Doe jezelf een plezier en check de klanken van
On Fayaa op www.setitonfire.net.
Score: 81/100
UP Magazine
No Front Teeth
ON FIRE have a very attacking sound that's fast and aggressive yet melodic blending punk, hardcore and heavy metal, with an especially big nod towards IRON MAIDEN particularly with the lead guitar and if you can imagine that approach merged with SICK OF IT ALL, GBH, DEATH BY STEREO and COMEBACK KID than you get an impression of this immense sound. This will certainly appeal to both old and new hardcore fans because they do a great job of creating a sound that's right I the middle- it's not too modern but it's not completely old-school either and that's a cool place to be in this day and age. The metal they employ is critical to their sound and it's not over-used, they utilize it to great effect and relatively sparingly too- this is where a lot of contemporary hardcore bands go wrong- they focus too much on the metal side and lose that hardcore energy but ON FIRE don't fall into that trap.
ROAR E-zine
Het eerste wat in mij opkwam toen ik On Fire - Masquerades in mijn handen kreeg was dat het artwork in ieder geval erop vooruit was gegaan. Had Truckstop Armageddon nog een foeilelijke hoes, deze nieuwe release ziet er netjes verzorgt uit en komt zelfs in een digipack. Hoewel we hier natuurlijk niet ons gehele review op baseren is het een mooie bijkomstigheid. Dan de muziek. Deze is niet heel veel veranderd ten opzichte van wat we van On Fire gewend zijn. De tien nummertjes op Masquerades variëren nog steeds van new school tot old school, van punkrock tot rock-'n-roll. Ook maakt On Fire nog steeds gebruik van twee zangers en hoewel ik hier doorgaans geen fan van ben, werkt het voor deze band prima! Wat je snel krijgt met een band die zich met veel verschillende genres inlaat, is dat de rode draad ver te zoeken is. Gelukkig weet On Fire dit probleem te omzeilen en klinkt Masquerades als een mooi geheel. Wat echter wel het geval is, is dat deze band door hierdoor wat middle of the road blijft. Waar de punkrock nummers prima werken, zou de dosering agressie in de hardcore nummers iets opgeschroefd mogen worden. In zijn geheel is Masquerades een leuke cd geworden. Het is jammer dat het nergens echt knalt, en de feel over het algemeen wat punky blijft, maar aan de andere kant luistert het geheel lekker weg.
Festivalinfo
Je hebt Zeeland en je hebt Zeeland. Voor degene die lekker bijdehand zijn, je hebt ook nog Nieuw- Zeeland. Uit een van deze Zeelanden komt de hardcore band On Fire. Deze band timmert ondertussen alweer enkele jaartjes aan de weg. Was het eerst vooral een zandpaadje bij een boer achter het huis, nu worden het steeds meer beklinkerde wegen die leiden naar grotere support act shows.
Met de nieuwe cd Masquerades knalt On Fire meteen binnen met het door sirenes ondersteunde nummer 'Double Driven'. Hardcore met twee zangers komen we zelden meer tegen, laat staan dat het goed uitpakt. On Fire weet hier toch een goeie indruk achter te laten. Kon het eerste album Truckstop Armageddon ook worden gezongen door één enkel persoon, op Masquerades lopen de zanglijnen iets vloeiender door en langs elkaar af.
Met de rock'n'roll invloeden van de gitaristen blijft de variatie er in zitten en zijn de tien nummers die te vinden zijn op deze cd zeer goed te pruimen. Enig minpuntje aan deze cd is het feit dat er geen hoogtepunten inzitten. De kwaliteit van de muziek is van dusdanig niveau dat het niveau constant boven het gemiddelde blijft. Wil je tegenwoordig opvallen dan moet er wat speciaals gebeuren. Het enige nummer wat hier in de buurt komt is het lekkere 'Running With Scissors'. het bovenste nummer op de MySpace van de band.
Gaat over tot handelen en luister dit nummer. Voor de liefhebbers van onder andere Death By Stereo, Sick Of It All en de Rolling Stones!?!
Musicfrom.nl
Sinds de term metalcore bestaat, is de term hardcore een stuk onduidelijker geworden. Eigenlijk is alles waar core achter hangt een grote verzamelbak van muzikaal zeer verschillende stijlen, waarin de meeste mensen het overzicht allang kwijt zijn. Want is Hatebreed nou hardcore of metalcore met een hardcore attitude? Of mag, zoals volgens de hardcore-puristen, een band die metalcore maakt sowieso geen hardcore meer genoemd worden? 'On Fire' lapt deze hele discussie lekker aan haar laars. Jazeker, de band speelt old-school hardcore (zoals die in de jaren '90 rond New York is ontstaan) maar voegt daar achteloos punkrock- en metalinvloeden aan toe.
Vooral de eerste drie, vier songs op dit tweede album van On Fire zijn erg hardcore. Lekker kort, snel, complexe structuren of melodieën zijn niet nodig. De twee zangers (een veelgebruikt fenomeen in deze stijl) vullen alle ruimtes op, zodat 'Masquerades' lekker fel begint. Meteen valt ook de prima productie op, die zanger Roel en gitarist Gijs voor hun rekening namen. Daarbij verzorgde grootheid Alan Douches van West West Side Music (onder andere Misfits en Mastodon) de mastering, wat net dat beetje extra geeft.
Naarmate de tien songs tellende plaat vordert, komt er wat meer ruimte voor een melodischer, wat donkerder inslag in de muziek. Echt metal of echt punk wordt het niet, maar het wijkt allemaal genoeg af van de geijkte paden om de aandacht vast te houden. De songs blijven kort en vrij snel, er wordt niet superstrak gespeeld of superzuiver gezongen, maar dat maakt allemaal weinig uit.
Als je als jonge Nederlandse band al meer dan 300 shows door heel Europa hebt gespeeld, ben je sowieso goed bezig. 'Masquerades' bevestigd dat alleen maar, alhoewel de Brabanders zeker nog meer naar een eigen geluid toe zouden kunnen werken. De lekker agressieve, opzwepende muziek van het zestal heeft echter precies de goede attitude, hoe je die stijl ook wilt noemen. Rock on!
ZwareMetalen.com
Twee jaar na het verschijnen van hun debuutalbum Truckstop Armageddon komt de Nederlandse hardcore band On Fire met een opvolger; Maquerades. Dat de band goed bezig is blijkt wel uit het feit dat ze al meer dan 300 shows hebben gespeeld in verschillende Europese landen. Maar veel shows spelen wil natuurlijk niet zeggen dat je album geweldig is, tijd om de cd eens te gaan beluisteren.
Op Masquerades staan tien vrij korte hardcore nummers met een behoorlijk punk randje en hier en daar wat metalinvloeden. De nummers op zich zitten prima in elkaar, niets al te ingewikkelds, maar er wordt helaas niet altijd even strak gespeeld. Ook hoor ik vrij vaak dezelfde riffs voorbij komen en vraag ik me bij nummer zeven, Optic Thrill, aangekomen toch af of ik dit nummer niet al eerder heb gehoord.. Nummer negen op het album, Glitch, is voor mij het hoogtepuntje van de cd. Een heerlijk energiek en catchy nummer dat nog uren in mijn hoofd blijft hangen.
Masquerades is een ontzettend energiek album, maar helaas niet origineel genoeg om tot het eind toe te blijven boeien, hiervoor mis ik toch teveel een eigen geluid. Ook is het album niet afwisselend genoeg voor mijn smaak. Zeker geen slecht plaatje, maar ook zeker geen must have.
AsIce.net
As far as I am aware this is the third release by On Fire and what a release it is. Masquerades really shows what On Fire is capable of doing and makes any previous efforts null and void. The thing that makes Masquerades a great leap forward is the formidable song writing. All the songs are perfectly balanced with some noticeable punk rock and metal influences, which makes this record delightful to listen to from the first chord till the last especially on a nice summer day like we had recently. I kept this record in my car player for a few days and I had a few pleasant drives while listening to this record.
The production is from what I have been told mostly done by themselves with help from Nico Montfoort and in my opinion together with the good mastering it turned out really nice. I also liked the artwork a lot; the idea is simple but the way it turned out in the shape of a digipack and matching booklet makes it look professional and is really an eye catcher.
Most of the times I am not so keen on such a diverse record, often because
it is hard to find the right mood of a record or the record becomes annoying,
but the perfect balance, good production and nicely done artwork makes this
a record worthy to pick up and listen to.
Rating: 4/5
Oor Magazine
Verfrissend, dat is de hoes van deze tweede plaat van het Zeeuwse On Fire.
Niet meteen een hoes waar je aan denkt bij een hardcoreband. Oké, de
voorkant is zwart, maar van binnen doet ie best vrolijk aan. En ook de zes
bandleden op de foto zien er fleurig uit. Eigenlijk past het ook wel bij de
muziek van On Fire.
Masquerades is namelijk een plaat met opvallend veel variatie. Melodische
punkrock, rock & roll en een vleugje heavy metal, het zit er allemaal
in. Niet dat u nu moet denken dat On Fire melodieuze hardcore à la
Ignite maakt, nee daar is het wat te hard voor. Denk eerder aan Death By Stereo
en het Canadese Cancer Bats. Uithangbord van deze band zijn de twee zangers.
Ook al verschillen ze niet heel erg van elkaar, beide stemmen voegen wel degelijk
iets toe aan het geluid van On Fire. Het maakt van Masquerades een plaat met
een vol geluid, een duizelingwekkende snelheid en een aantal heerlijke solo's.
Een plaat zonder echt zwakke momenten, met bovendien twee echte toppers: The
Last Crusade en Running With Scissors.
Mass Movement Magazine:
With On Fire the fun is just never-ending. After their great debut on Shield Recordings, they are now ready to having a ball with 'Masquerades.' The basis is still to be found in the old-school hardcore, which already grew roots when the band was still called Antcow ages ago. However, the technical progression into a sound of their own is amazing. It's not so much that slight Iron Maiden influence anymore, but also a sunny-Californian punk rock touch. It all fits the band, although that musical progression is going way too fast for the vocals, which I feel are left behind. That's a thing they need to continue working on in order to keep all great and different aspects of the band on the same level. On Fire, for now, has all guns blazing, and the party is on.
LiveXS Magazine
